Szczupak to zdeterminowany drapieżnik. Kiedy jest przy apetycie potrafi zaatakować pobratymca swojego gatunku niewiele ustępującego mu wielkością. I choć nierzadkie są przypadki zaatakowania niewielkiej przynęty, to nastawiając się na szczupaki, warto sięgać po duże przynęty.

Mepps opracował dużą gamę błystek specjalnie na te drapieżniki. Filozofia dużych przynęt zawarta jest w artykule Na wielkie wabie i warto się z nią zapoznać. To przede wszystkim błystki jeziorowe i łowienie szczupaków w toni, szczególnie na akwenach typu sielawowego.

Kultową przynętą jest Mepps Lusox – nie bez znaczenia jest tu fakt, iż błystka ta pracuje w opadzie, co pozwala przy sprzyjających warunkach na precyzyjne określenie poziomu, na którym warto przynętę prowadzić.

Do obławiania stanowisk toniowych, a więc nawet kilkunasto, kilkudziesięciometrowych głębin, poza Lusoxami, znakomite są Musky Killery, Giant Killery, Giant Tandemy oraz Tandemy Brochet. Specjalnie w tym celu Mepps wyprodukował także Aglię Nr 7. Szczupaki z reguły czatują na ryby tuż pod tzw. termokliną, przejściową warstwą wody pomiędzy ciepłą a ewidentnie chłodną.

To właśnie w termoklinie buszują potencjalne ofiary szczupaków – np. sielawy, stynki, i inne ryby, które odżywiają się planktonem, np. duże ukleje, krąpie, płocie, nawet dużych rozmiarów. To właśnie te ryby, szczególnie w upalne lato, zastępują sielawy na głębokich zbiornikach zaporowych i jeziorach o innym charakterze.

Trzeba pamiętać, że szczupaki mają wzrok skierowany ku górze i potrafią wyjść do wabika kilka metrów w górę.

Łowiąc szczupaki na meppsy, nie ma więc potrzeby "trzymania się dna", na głębokich stanowiskach wystarczy błystkę prowadzić w pół wody, na płytszych nawet blisko powierzchni.

Szczupaki to jednak nie tylko stanowiska toniowe, to także strefa roślinności, podwodne łąki, górki, strefa trzcin, oczeretu, grzybieni i grążeli. Na ewidentnych płyciznach Mepps poleca Aglię Winner Shallow Runner, którą daje się prowadzić niemalże pod powierzchnią, np. na początku maja nad jeszcze nie wynurzonymi "kapelonami", czyli liśćmi grzybieni i grążeli, a później nad i między rdestnicami, nad łąkami rogatka, wywłócznika czy moczarki kanadyjskiej. W maju i jesienią warto korzystać z czwórek i piątek, w upały najlepsza może okazać się trójeczka.

Generalnie w strefie litoralu można prowadzić błystki metr pod powierzchnią – szczupaki przy apetycie wyjdą do nich, nawet jeśli czatują na zdobycz tuż przy dnie.

Do płytszego prowadzenia specjalnie na szczupaki nadają się również większe wzory Aglii Pompon, Aglii TW Mino, Comet Rainbo Mino Nr 3. Także trójki, praktycznie wszystkich wzorów o paletce typu Aglia – poza przeciążonymi – nadają się do polowania na szczupaki w strefie litoralu.

Na stokach do głębin oraz na blatach między 6. a 10. m najlepsze są wszystkie przeciążone modele oraz największe Aglie i Aglie Longi oraz Comety. Te stanowiska warto też obłowić Syclopsami oraz Timber Doodle. Blaty 8-10 m warto obłowić 15 i 25 g Agliami Flying C oraz 17 i 20 g Spinnflexami. Znakomite mogą też okazać się dalekosiężne Aglie Long Heavy.

Na rzekach, jako że są bogatsze w drapieżniki, spinningiści rzadko nastawiają się wyłącznie na szczupaki. Także ze względu na zróżnicowanie głębokości w zasięgu rzutu, rzadko korzysta się z ewidentnych Deep Runnerów. Stąd najwięcej szczupaków łowi się na wszystkie Aglie o rozmiarze #3. To jest bowiem najbardziej wszechstronny "numerek" na rzekę, bowiem błystki tej wielkości mogą zostać zaatakowane praktycznie przez każdego drapieżnika i paradrapieżnika. Wędkarze, którzy chcą zapolować przede wszystkim na szczupaka mogą po prostu skorzystać z czwórek i piątek.

Znane – i wcale nierzadkie – są przypadki, że szczupaki atakują maleńkie przynęty. Warto więc w wodach z większą populacją szczupaka zabezpieczać się przyponami metalowymi lub fluorocarbonowymi, pamiętając jednak, że szczupak podczas "drobniejszych łowów" stanowi tylko przyłów, nie zaś podstawowy cel wyprawy.